Onderwater cultureel erfgoed is een bijzonder waardevolle vorm van erfgoed die lange tijd over het hoofd is gezien, ondanks het feit dat het ons heel wat kan bijbrengen over de ontwikkeling van onze geschiedenis, zoals bijvoorbeeld over de evolutie van handelsroutes en bepaalde aspecten van het maatschappelijk leven.
Door het ontbreken van een internationaal wettelijk instrument ter bescherming, ligt veel onderwater cultureel erfgoed zomaar voor het grijpen op de zeebodem. Problematisch zijn niet zozeer de sportduikers die van deze lacune gebruik maken, maar wel de professionele schattenjagers. Met geavanceerde apparatuur plukken zij die zaken van de bodem die hen het meeste geld kunnen opbrengen, zonder zich daarbij te bekommeren om de historische waarde van dergelijke sites. Op die manier verkopen ze een stuk van ons collectief geheugen.
De UNESCO wil een einde maken aan de plunderingen van het onderwater cultureel erfgoed en stelt daartoe een nieuwe Conventie betreffende de Bescherming van Onderwater Cultureel Erfgoed voor. Een document waarover een aantal misverstanden bestaan en dat nog steeds niet in werking is getreden. Dit dossier schenkt klaar water omtrent de conventie en maakt het belang ervan duidelijk.