Wetenschappelijk onderzoek naar rotsschilderingen is nog een relatief nieuwe discipline. Omtrent de eerste vondsten heerste groot scepticisme over de authenticiteit. Het is pas toen de invloedrijke Franse archeoloog Émile Cartailhac in 1902 overstag ging en in zijn Mea culpa d'un Sceptique de authenticiteit van de prehistorische kunst in Frankrijk en Spanje erkende, dat een nieuwe tak van de archeologie ontstond. Het wijdverspreide scepticisme sloeg om in aanvaarding en positieve belangstelling. Na de eerste ontdekkingen in Altamira (Spanje) en Lascaux (Frankrijk) in Europa, bereikte de discipline ook de andere continenten.

In de jaren 1980 kwamen rotsschilderingen ook explicieter in beeld bij de UNESCO. De Organisatie startte een project op om onderzoeksgegevens op wereldschaal te verzamelen en op elkaar af te stemmen en de eerste sites, bekend om hun rotsschilderingen, werden ingeschreven op de wereldergoedlijst: het Kakadu Nationaal Park in Australië en de ruïnes van Quirigua in Guatemala.

Dit boek besteedt als eerste uitgebreid aandacht aan de belangrijkste gebieden met rotsschilderingen in West Papua: streken in Indonesië en recente vondsten in Oost-Timor. Lange tijd bleef deze regio verstoken van wetenschappelijke aandacht vanwege de afgelegen ligging, het moeilijk werkbare terrein en territoriale gevoeligheden. Toch valt er veel te leren over de verspreiding van prehistorische kunst en over de migratiepatronen in de regio.

Naast een overzicht van de beschikbare kennis over de rotsschilderingen in West Papua wil dit werk ook een aanzet zijn tot het nadenken over hoe dit unieke erfgoed kan bijdragen tot de ontwikkeling van deze arme regio. Bij dit laatste kan bijvoorbeeld gedacht worden aan aangepast toerisme en het betrekken van de plaatselijke gemeenschap bij erfgoedbescherming.


U kan het boek rechtstreeks bestellen via Unesco Publishing: bestel hier