Een nieuw rapport van de Intergouvernementele Oceanografische Commissie (IOC) van UNESCO onthult dat we te weinig weten over hoe de oceaan koolstof absorbeert en opslaat. Dat maakt het moeilijk om correcte klimaatvoorspellingen te doen en om effectieve mitigatie- en adaptatiestrategieën te ontwikkelen. Het rapport doet aanbevelingen om internationale samenwerking te versterken, de monitoring van koolstof in de oceaan te verbeteren en klimaatmodellen aan te passen.
De oceaan slaat ongeveer 25% van de wereldwijde CO₂-uitstoot op. Maar volgens het rapport zijn er grote blinde vlekken in ons wetenschappelijk begrip van dit proces. Met aanzienlijke gevolgen voor de manier waarop overheden klimaatmitigatie- en adaptatiestrategieën plannen.
Waaraan ontbreekt het?
Het rapport toont aan dat er grote verschillen zijn tussen wetenschappelijke modellen. Schattingen over hoeveel koolstof de oceaan absorbeert verschillen zelfs van 10 tot 20% wereldwijd.
Deze verschillen komen voort uit de beperkte beschikbaarheid van langetermijngegevens en lacunes in de kennis over hoe belangrijke processen reageren op klimaatverandering. We moeten weten hoe veranderingen in de opwarming en circulatie van de oceaan de koolstofopname beïnvloeden, hoe verschuivingen in plankton en microbieel leven de langetermijnopslag beïnvloeden en hoe kust- en poolgebieden koolstof uitwisselen met de atmosfeer.
Gevolgen voor klimaatdoelen en adaptatie
Dit alles wijst erop dat we klimaatbeslissingen nemen zonder te weten hoe de oceaan zich zal gedragen. Als de oceaan in de toekomst minder koolstof absorbeert, komt er meer CO₂ in de atmosfeer, wat de opwarming van de aarde versnelt. Dit zou een directe impact hebben op toekomstige emissiedoelstellingen en nationale klimaatplannen.
De onzekerheid over de koolstofopname door de oceaan bemoeilijkt ook de klimaatadaptatie, met name voor kustgemeenschappen die al kwetsbaar zijn voor stormen, de stijging van de zeespiegel en opwarmend water. Beslissingen over mogelijke strategieën voor koolstofverwijdering en klimaatinterventies in de oceaan moeten gebaseerd zijn op robuuster wetenschappelijk bewijs.
Actie ondernemen
Het rapport pleit voor een wereldwijd systeem voor het monitoren van de hoeveelheid koolstof in de oceaan. Een systeem dat satellietwaarnemingen, autonome platforms en continue metingen van het oppervlak tot in de diepzee combineert. Om tot een echte wereldwijde monitoringdekking te komen, moet er geïnvesteerd worden in capaciteitsopbouw in ondervertegenwoordigde regio’s.
Het verminderen van koolstofemissies blijft de enige oplossing op lange termijn om de oceaan en het klimaat te beschermen. Maar zonder een beter begrip van hoe de koolstofopslag in de oceaan verandert, dreigen wereldwijde mitigatie- en adaptatiestrategieën gebaseerd te zijn op onvolledige informatie.
