Bescherming maakt onderzoek mogelijk
De UNESCO-Conventie, goedgekeurd in 2001, beschermt alle sporen van menselijk bestaan met een cultureel, historisch of archeologisch karakter die zich al minstens honderd jaar onder water bevinden. België ratificeerde de conventie in 2013 en vertaalde haar principes naar nationale wetgeving.
Vandaag zijn 44 archeologische wraksites in het Belgische deel van de Noordzee juridisch beschermd. Op deze locaties gelden onder meer beperkingen op lijnvisserij, ankeren, magneetvissen en sleepnetvisserij. Die bescherming voorkomt verdere aantasting van het erfgoed en creëert tegelijk unieke mogelijkheden voor wetenschappelijk onderzoek.
Wrakken als tijdscapsules
De beschermde scheepswrakken SS Kilmore (1906) en LTV West-Hinder (1912) werden de voorbije jaren systematisch opgeruimd. Tijdens deze werkzaamheden verzamelden onderzoekers meer dan 8.000 verloren loden visgewichten, samen goed voor ruim 2,5 ton lood.
De inventaris is de grootste die ooit op Belgische scheepswraksites is samengesteld. Hij toont niet alleen hoe intensief deze wrakken in het verleden werden gebruikt door recreatieve vissers, maar maakt ook duidelijk welke impact menselijke activiteiten op lange termijn kunnen hebben op het mariene milieu.
Volgens de onderzoekers functioneren beschermde wrakken als echte tijdscapsules. Ze bewaren niet alleen de geschiedenis van schepen, maar ook sporen van hoe mensen de zee doorheen de voorbije decennia hebben gebruikt.